Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Sunday, 11 October 2009

Ahmad Shamlu - JE NE SUIS PLUS SEUL

Un pigeon sur mon épaule
S’abreuve à l'eau de ta bouche

Un pigeon sur mon épaule
Régénère mon gosier

Sur mon épaule,
Un pigeon, superbe et bon,
Tient un discours sur la lumière,
Sur l’homme - idole de tous les dieux

Je marche aux côtés de l'homme dans le cosmos étoilé

Lorsqu'une vérité bondit, au soleil du plein midi,
Un homme tombe dans la ruelle
Une femme pleure dans la maison
Un enfant, dans le berceau, sourit

Les hommes sont de la matière qui fait tenir la vérité
Les hommes et l’éternité,
Nés du même instant,
Sont frères

Je connais l'éternité

La vie chante sous les murs des geôles éternelles
La luciole du progrès luit dans l’œil des chrysalides
Ma ville, en son agitation, redécouvre ses ruelles

Nulle part, les cris de la vie,
Jamais, ne furent ignorés ;
J’écoute les cris retirés,
On tend, au loin,
L’oreille aux miens

Je suis vivant
Mes appels ne restent pas sans réponse
La réponse à mon appel
Est ta bonté

Mon oiseau à la voix d’or
Habite, Amour,
Dans tes feuillages
Passe ton bel habit: l'amour
A choisi de nous aimer

Avec toi, c’est éveillé, que je cours après mon rêve,
Et je trouve mon poème dans la rigueur de ton front

Tu m'entretiens de la lumière,
De l’homme, parent de tous les dieux

Avec toi, je ne suis plus
Seul à l’aube de mes rêves


Poème de Ahmad Shamlu - (1925-2000)
tiré du recueil L'AIR FRAIS
traduit du persan par Sylvie M. Miller

دیگر تنها نیستم
بر شانه‌ي ِ من کبوتري‌ست که از دهان ِ تو آب مي‌خورد
بر شانه‌ي ِ من کبوتري‌ست که گلوي ِ مرا تازه مي‌کند.
بر شانه‌ي ِ من کبوتري‌ست باوقار و خوب
که با من از روشني سخن مي‌گويد
و از انسان ــ که رب‌النوع ِ همه‌ي ِ خداهاست.

من با انسان در ابديتي پُرستاره گام مي‌زنم.
در ظلمت حقيقتي جنبشي کرد
در کوچه مردي بر خاک افتاد
در خانه زني گريست
در گاه‌واره کودکي لب‌خندي زد.

آدم‌ها هم‌تلاش ِ حقيقت‌اند
آدم‌ها هم‌زاد ِ ابديت‌اند
من با ابديت بيگانه نيستم.
زنده‌گي از زير ِ سنگ‌چين ِ ديوارهاي ِ زندان ِ بدي سرود مي‌خواند
در چشم ِ عروسک‌هاي ِ مسخ، شب‌چراغ ِ گرايشي تابنده است
شهر ِ من رقص ِ کوچه‌هاي‌اش را بازمي‌يابد.

هيچ‌کجا هيچ زمان فرياد ِ زنده‌گي بي‌جواب نمانده است.
به صداهاي ِ دور گوش مي‌دهم از دور به صداي ِ من گوش مي‌دهند
من زنده‌ام
فرياد ِ من بي‌جواب نيست، قلب ِ خوب ِ تو جواب ِ فرياد ِ من است.
مرغ ِ صداطلائي‌ي ِ من در شاخ و برگ ِ خانه‌ي ِ توست
نازنين! جامه‌ي ِ خوب‌ات را بپوش
عشق، ما را دوست مي‌دارد
من با تو روياي‌ام را در بيداري دنبال مي‌گيرم
من شعر را از حقيقت ِ پيشاني‌ي ِ تو در مي‌يابم

با من از روشني حرف مي‌زني و از انسان که خويشاوند ِ همه‌ي ِ
خداهاست

با تو من ديگر در سحر ِ روياهاي‌ام تنها نيستم.


از مجموعه هواي تازه
۱۳۳۴

No comments:

Post a Comment