Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Thursday, 5 November 2009

Ahmad Shamlu - JE NE TE FAIS PAS DANSER COMME UNE VOLUTE BLEUE

Je ne te fais pas tourner
dans un écheveau de soie
Je ne te fais pas danser sur
des estrades d'ivoire

La nuit d'automne frémit
sur la cendre gorgée d'eau
qu'est le lit d'un nuage froid
et tardive
l'aube retient
l'apparition du matin

Deux enfants transis de froid
Pourront-ils se réchauffer
dans l'avant-cour d'une maison ?
Et trois, sur un pavé gelé?
Et cent, dans un quartier humide?

Je ne te fais pas danser comme une volute bleue
Ni ne te fais déraper sur des rêves de velours
vers un dessein sans fondation

Née d'un filet d'eau, la bulle
d'un rire terne ne survit pas
la pluie d'une soirée d'automne

et si ce soir
l'amour, pour moi,
est sans espoir, je resterai
le front pressé contre ton seuil

deux enfants
maintenant dorment
dans l'avant-cour d'une maison
et trois enfants,
sur le cercueil du pavé froid
et cent enfants, à même la terre
humide et morte d'un quartier

Je ne te fais pas glisser sur un rêve de velours
vers une rêverie bancale
Je ne t'endors pas avec
des chimères immatures

Si tu t’assoupis au bruit que fait la pluie sur ton toit,

Si les flammes profilées contre le mur de ma chambre
me font penser à l'amour,

Si la bulle se referme dans l'eau froide
du ruisseau,

Si la lune
chante à la ruelle
que traverse une émotion,

l'avant cour d'une maison
peut-elle réchauffer deux enfants?
et le pavé froid, trois enfants?
les rue humides, cent enfants?

Je ne t'envoie pas chercher un dessein hors de portée
Je ne te fais pas danser dans la fragrance de l'espoir

L'aube a monté un mur de cendres
entre le soleil et la nuit
bien qu'entre temps
deux enfants
aient péri dans une avant-cour
et trois enfants sur le cercueil du pavé froid
et cent enfants à même le sol humide et mort


Ahmad Shamlu (1925-2000)
traduit du persan par Sylvie M. Miller

نمي رقصانمت چون دودي آبي رنگ

نمي گردانمت در برج ابريشم
نمي رقصانمت بر صحنه هاي عاج: -
شب پائيز مي لرزد به روي بستر خاكستر سيراب ابر سرد
سحر با لحظه هاي دير مانش مي كشاند انتظار صبح را در خويش.
دو كودك بر جلو خان كدامين خانه آيا خواب آتش مي كندشان گرم؟
سه كودك بر كدامين سنگفرش سرد؟
صد كودك به نمناك كدامين كوي؟
نمي رقصانمت چون دودي آبي رنگ
نمي لغزانمت بر خواب هاي مخمل انديشه ئي ناچيز: -
حباب خنده ئي بي رنگ مي تركد به شب گرييدن پائيز اگر در جويبار تنگ،
و گر عشقي كزو اميد با من نيست
درين تاريكي نوميد سايه سر به درگاهم -
دو كودك بر جلو خان سرائي خفته اند اكنون
سه كودك بر سرير سنگفرش سرد و صد كودك به خاك مرده مرطوب.
نمي لغزانمت بر مخمل انديشه ئي بي پاي
نمي غلتانمت بر بستر نرم خيالي خام:
اگر خواب آور ست آهنگ باراني كه مي بارد به بام تو
و گر انگيزه عشق است رقص شعله آتش به ديوار اتاق من
اگر در جويبار خرد، مي بندد حباب از قطره هاي سرد
و گر در كوچه مي خواند به شوري عابر شبگرد -
دو كودك بر جلو خان كدامين خانه با رؤيا آتش مي كند تن گرم؟
سه كودك بر كدامين سنگفرش سرد؟
صد كودك به نمناك كدامين كوی؟
نمي گردانمت بر پهنه هاي آرزوئي دور
نمي رقصانمت در دودناك عنبر اميد:
ميان آفتاب و شب بر آورده ست ديواري ز خاكستر سحر هر چند،
دو كودك بر جلو خان سرائي مرده اند اكنون
سه كودك بر سرير سنگفرش سرد و صد كودك به خاك مرده مرطوب

No comments:

Post a Comment