Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Monday, 11 January 2010

Ahmad Shamlu - A L'AUBE

Un oiseau prit son envol, du plus lointain du zénith

La nuit se demanda pourquoi, se rendormit

L'oiseau poussa un soupir,
ouvrit ses ailes, les referma
puis,ne pouvant reconnaître le chemin jusqu'à la nuit
se posa en plein midi

Moi, je suis cet oiseau là, que le zénith insupporte
ma chanson n'est que soupirs, mon eau, un ruisseau de sang
ma graine, prise dans les mailles des constellations rusées
mon nid, logé sur le berceau suragité des suspicions

Si le nid bouge,
avec lui
tombe l'assise de l'oiseau, limant son âme de ses cris

Mon dieu! Si l'on ne pouvait questionner ton existence
une telle obscurité reignerait-elle en ce monde?
Tu es venu spontanément dans cette prison du doute,
Venu de nuit, en portant des lanternes de soleil

Moi, je suis cet oiseau-là dont le chant n'est que soupirs
C'est à son luth que se jouent la peine des gens sans espoir
C'est lui qui pleure après la nuit,
lui qui l'enchante
- cette nuit -
ravie de cet oiseau là, dont elle engendre les cris

En son gouffre, il bat de l'aile
parfois - parfois,
il se plaint de la douleur qu'est la vie

Si la nuit ne s'était pas grisée
d'écouter ses cris
ce lien n'existerait pas
à la patte de l'oiseau

Quel malheur si le soleil marque au fer
un géôlier
de passion pour son prisonnier!

Moi, je suis cet oiseau-là,
ni plus ni moins que lui, je suis
un navire
renversé sur l'océan du chagrin,
si mon espoir souffle un brin,
mon océan sera clément d'ici jusqu'au dernier jour
s'il se retient, nous serons,
la mer infinie et moi,
une sépulture - auquel cas
je ferai rouvrir moi-même les flots du vieil océan
je hélerai l'espoir: "Accours!
Héros et apporte une pelle avec toi!"

Je ne me suis défait ni de l'espoir,
ni du chagrin
et en ce juste milieu, je bas de l'aile comme je peux

Moi, je suis cet oiseau là
qui ouvrit, ferma ses ailes
et qui n'ayant pu reconnaître
le parcours jusqu'à la nuit
se posa en plein midi

Ses "non" le blessent dans sa vie
Ses "non" craignent pour des noms

Alors, il balance un soupir au zénith
et puis s'éteint


Ahmad Shamlu (1925-2000)
Traduit du persan par Sylvie M. Miller

écouter le poème ici
شبگیر
من همان مرغ‌ام که پر بگشود و بست
ره ز شب نشناخت، در ظلمت نشست.
نه‌ش غم ِ جان است و نه‌ش پروای ِ نام
می‌زند وائی به ظلمت، والسلام.


مرغی از اقصای ِ ظلمت پر گرفت
شب، چرائی گفت و خواب از سر گرفت.
مرغ، وائی کرد، پر بگشود و بست
راه ِ شب نشناخت، در ظلمت نشست.


من همان مرغ‌ام، به ظلمت باژگون
نغمه‌اش وای، آب‌خوردش جوی ِ خون.
دانه‌اش در دام ِ تزویر ِ فلک
لانه بر گهواره‌ی ِ جنبان ِ شک.

لانه می‌جنبد وزاو ارکان ِ مرغ،
ژیغ ژیغ‌اش می‌خراشد جان ِ مرغ.

ای خدا! گر شک نبودی در میان
کی چنین تاریک بود این خاک‌دان؟
گر نه تن زندان ِ تردید آمدی
شب پُراز فانوس ِ خورشید آمدی.


من همان مرغ‌ام که وای آواز ِ او
سوز ِ ماءیوسان همه از ساز ِ او
او ز شب در وای و شب دل‌شاد از اوست
شب، خوش از مرغی که در فریاد از اوست،
گاه بالی می‌زند در قعر ِ آن
گاه وائی می‌کشد از سوز ِ جان.

خود اگر شب سرخوش از وای‌اش نبود
لاجرم این بند بر پای‌اش نبود.

وای اگر تابد به زندان‌بان ِ ریش
آفتاب ِعشقی از محبوس ِ خویش!


من همان مرغ‌ام، نه افزون‌ام نه کم.
قایقی سرگشته بر دریای ِ غم:
گر امیدم پیش رانَد یک نفس
روح ِ دریای‌ام کشانَد بازپس.

گر امیدم وانهد با خویشتن
مدفن ِ دریای ِ بی‌پایان و، من!
ور نه خود بازم‌نهد دریای ِ پیر
گو بیا، امید! و پاروئی بگیر!

خود نه از امید رَستم نی ز غم
وین میان خوش دست‌وپائی می‌زنم.


من همان مرغ‌ام که پر بگشود و بست
ره ز شب نشناخت، در ظلمت نشست.
نه‌ش غم ِ جان است و نه‌ش پروای ِ نام
می‌زند وائی به ظلمت، والسلام.

از کتاب باغ آین

No comments:

Post a Comment