Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Monday, 29 November 2010

Ahmad Shamlou - UN CHANT DE BLEU


Les siestes
incontournables
dans le pavillon d'été,
sous ses arches compliquées,
nous ont laissé pour des années
l'évocation de la patrie
dans notre perception
du bleu

Prince reclus au regard triste et en amande,
repris par un millier de glaces
dans l'alvéole des faïences

Le babillement secret dans le rappel
d'un fin jet d'eau
sur la pause ensommeillée
des pétunias
nous a laissé pour des années
une perception
innée
de notre patrie
dans le bleu

Prince reclus au regard trise et en amande
repris par un millier de glaces
dans l'alvéole des faïences

Et le jour passait
coulant
sur le bout de chaque griffe,
depuis les lances d'argent brûlant aux ombres les plus allongées,
afin qu'après longtemps,
longtemps,
nous percevions avec amour
une impression de la patrie
dans la répétition du bleu

l'arche compliquée des siestes,
l'intimité ensommeillée d'un jet d'eau qui
se perpétuait
au-dessus des pétunias silencieux et assoiffés
et un millier d'amandes amères
aux répliques incrédules dans l'alvéole des faïences
nous ont laissé,
longtemps après,
au plus fort de la journée,
un souvenir inconscient du pavillon lointain d'été

O prince des faïences
toi
et tes larmes
couleur bleue


Ahmad Shamlou
traduit du persan par Sylvie M. Miller

écouter ici
ترانه آبی
قیلوله ناگزیر
در طاق طاقی ِ حوضخانه،
تا سالها بعد
آبی را
مفهومی از وطن دهد.

امیر زاده ای تنها
با تکرار ِ چشمهای بادام ِ تلخش
در هزار آئینه شش گوش ِ کاشی.
لالای نجوا وار ِ فـّواره ای خرد
که بروقفه خواب آلوده اطلسی ها
می گذشت
تا سالها بعد
آبی را
مفهومی
ناآگاه
از وطن دهد.

امیر زاده ای تنها
با تکرار چشمهای بادام تلخش
در هزار آئینه شش گوش کاشی.

روز
بر نوک پنجه می گذشت
از نیزه های سوزان نقره
به کج ترین سایه،
تا سالها بعد
تکـّرر آبی را
عاشقانه
مفهومی از وطن دهد
طاق طاقی های قیلوله
و نجوای خواب آلوده فــّواره ئی مردد
بر سکوت اطلسی های تشنه،
و تکرار ِ نا باورِ هزاران بادام ِتلخ
در هزار آئینه شش گوش کاشی
سالها بعد
سالها بعد
به نیمروزی گرم
ناگاه
خاطره دور دست ِ حوضخانه.
آه امیر زاده کاشی ها
با اشکهای آبیت


No comments:

Post a Comment