Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Thursday, 18 November 2010

Ahmad Shamlou - SI SEULEMENT J'ETAIS DE L'EAU

Si seulement j'étais de l'eau
- s'il nous était donné le choix d'être ce que l'on voulait -
Quel malheur d'être un être humain!
Ne vois-tu pas que c'est un mal
au delà de l'insensé ?

Je me dis
"Que ne suis-je eau"?

pour qu'une pousse devienne arbre
- et que blessé sous la cognée, il tombe au feu, pulvérisé?

pour qu'au plant frêle d'un cyprès, vienne une verdure éternelle
- avant que l'ayant découpé en pièces vaines et sanglantes 
on ait souillé sa nudité ?
 
ou pour la mémoire du plaisir d'avoir rafraichi l'assoiffé
- même si on l'avait fait mettre à genoux sur le parvis
brûlant de cris et de soleil
pour être passé par l'épée?

Se faire le Caïn de son frère
ou bourreau des libre-penseurs
n'éveillent pas ta stupeur ?
Ou bien l'idée qu’un arbre mort
dans sa pleine maturité prépare aussi peu qu'un bouillon ?

Je sais
Je sais 
je sais
parmi tous ces "que n'étais-je?" 
si seulement j'étais de l'eau
- si le choix m'était donné
d’être ce que je voulais -

Que ne suis-je une goutte inculte
née des larmes de rosée sur le pied d'une montagne
et non 
de cet océan d'injustice et de tumulte!


Ahmad Shamlou
traduit du persan par Sylvie M. Miller

écouter ici

ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی. ــ
آدمی بودن
             حسرتا!
                      مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟

ای کاش آب بودم ــ به خود می‌گویم ــ
نهالی نازک به درختی گَشن رساندن را
                                                (ــ تا به زخمِ تبر بر خاک‌اش افکنند
                                                در آتش سوختن را؟)
یا نشای سستِ کاجی را سرسبزی‌ جاودانه بخشیدن
                                                                  (ــ از آن پیش‌تر که صلیبی‌ش آلوده کنند
                                                                  به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟)
یا به سیراب کردنِ لب‌تشنه‌یی
رضایتِ خاطری احساس کردن
                                     (ــ حتا اگرش به زانو نشانده‌اند
                                     در میدانی جوشان از آفتاب و عربده
                                     تا به شمشیری گردنش بزنند؟
                                     حیرت‌ات را بر نمی‌انگیزد
                                     قابیلِ برادرِ خود شدن
                                     یا جلادِ دیگراندیشان؟
                                     یا درختی بالیده‌نابالیده را
                                                                   حتا
                                     هیمه‌یی انگاشتن بی‌جان؟)


می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با اینهمه کاش ای‌کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.

آه
کاش هنوز
             به بی‌خبری
                           قطره‌یی بودم پاک
از نَم‌باری
           به کوهپایه‌یی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی‌داد
سرگشته‌موجِ بی‌مایه‌یی.

No comments:

Post a Comment