Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Monday, 8 November 2010

Ahmad Shamlu - FLEURIR DANS L'AGE

Me voici
fruit 
dessus la branche
un roc dans une main d’enfant
une amulette sans pouvoir - sauf pour m'isoler de mon mal,
tout comme je suis la main voleuse qui se retourne contre moi


Altière, va,
déplace-toi dans l’avant cour de ma vue,
soyeuse avancée des nuages 


Lorsque je rentre à la maison,
protège-toi contre l'assaut de l'oiseau resté sans nid,
avant que j'aie ouvert la porte
parais sur le parvis du toit *
montre ton visage fait
de murmures et de pluie

Fais que chaque instant devienne une nouvelle occasion
pour retirer les rênes aux mains fatiguées du malheur

Qui donc a dit que j'étais le dernier sage vivant sur terre?
je suis ce merveilleux colosse 
debout sur l'équateur des nuits,
immergé par la pureté de toutes les eaux du monde
et dont le regard diabolique
est amoureux d'une étoile 

Au bout de mon univers, il y a une hutte,
sur l'endroit
où le mouvement du sol est adossé au leurre du feu
comme la danse d'un mirage

Là où l'homme rejoint Dieu
oui
là où mon vide joint la terre,
il y a une hutte instable
et le vent - sur l'abîme noir - 
déblaie mon toit 
vide et froid

Moi, j'ai vu dans les hauts palais
ces captifs de haut rang
avec, au cou, des colliers d'or;
j'ai vu des nobles en haillons
qui marchaient en psalmodiant
vers le lieu des mises à mort

Ma hutte est sise au bout du monde
dans l'inserstice entre la terre
et le vide

Ainsi avions-nous convenu :
'' Ensemble nous découvrirons
ces paroles venérées,
mais il en coûtera 
à tous 
un pénible châtiment. "

Oui, nous l'avons remanié, 
quelque peu, ce châtiment 
de sorte que nos mots sacrés
pèsent moins lourd à nos mémoires


Ahmad Shamlou
translated by Sylvie M. Miller

* toit :  ici, la traduction du mot ایوانbien qu'elle soit litteralement "terrasse" se prête à "toit" car, en Iran, les toits plats servent de terrasse.

écouter le poème dit par Ahmad Shamlou 
شکفتن در مه

میوه بر شاخه شدم
سنگپاره در کفِ کودک.
طلسمِ معجزتی
مگر پناه دهد از گزندِ خویشتنم
چنین که
دستِ تطاول به خود گشاده
منم!
بالابلند!
بر جلوخانِ منظرم
چون گردشِ اطلسیِ ابر
قدم بردار.
از هجومِ پرنده‌ی بی‌پناهی
چون به خانه بازآیم
پیش از آن که در بگشایم
بر تختگاهِ ایوان
جلوه‌یی کن
با رُخساری که باران و زمزمه است.
چنان کن که مجالی اَندَکَک را درخور است،
که تبردارِ واقعه را
دیگر
دستِ خسته
به فرمان
نیست.
که گفته است
من آخرین بازمانده‌ی فرزانگانِ زمینم؟ ــ
من آن غولِ زیبایم که در استوای شب ایستاده است
غریقِ زلالیِ همه آب‌های جهان،
و چشم‌اندازِ شیطنتش
خاستگاهِ ستاره‌یی‌ست.


در انتهای زمینم کومه‌یی هست، ــ
آنجا که
پادرجاییِ خاک
همچون رقصِ سراب
بر فریبِ عطش
تکیه می‌کند.


در مفصلِ انسان و خدا
آری
در مفصلِ خاک و پوکم کومه‌یی نااستوار هست،
و بادی که بر لُجِّه‌ی تاریک می‌گذرد
بر ایوانِ بی‌رونقِ سردم
جاروب می‌کشد.


بردگانِ عالی‌جاه را دیده‌ام من
در کاخ‌های بلند
که قلاده‌های زرین به گردن داشته‌اند
و آزاده‌مَردُم را
در جامه‌های مرقع
که سرودگویان
پیاده به مقتل می‌رفته‌اند.




خانه‌ی من در انتهای جهان است
در مفصلِ خاک و
پوک.


با ما گفته بودند:
«آن کلامِ مقدس را
با شما خواهیم آموخت،
لیکن به خاطرِ آن
عقوبتی جانفرسای را
تحمل می‌بایدِتان کرد.»


عقوبتِ جانکاه را چندان تاب آوردیم
آری
که کلامِ مقدسِمان
باری
از خاطر اموخت

No comments:

Post a Comment