Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Monday, 18 February 2013

Ahmad Shamlou - C'EST MOI, OUI MOI QUI PLEURE


En cet instant morose, où les ombres s’allongent
Et la nuit, vient, rapide, envahir la vallée
C’est moi, oui, moi qui pleure
Sur cette joue amère, de naître dans ta jupe,
Après une douleur de quarante ans d'attente
Jusqu'à cette pénombre irradiant le feu
  
Dans ta jupe qui est
Refuge, tendresse, pardon
Alors que le soleil répand l’éternité
Pour éteindre le jour ... et qu’il n’en finit pas
-  Dès lors, un paysage voué à la mémoire,
La passion,
La détresse.

Si seulement ta main n’était pas la tendresse,
Le refuge, le pardon !
… tout ce qui est triomphe sur la convoitise
… tout ce qui est l’inverse des âmes clairvoyantes

Car il y a dans cette cage un animal sauvage 
Né de la bonté de tes mains
Et qui dans la lenteur de ce pèlerin en noir
Hurle comme une bête furieuse

Ahmad Shâmlou
adapté du persan par Sylvie M. Miller



من ام آری من ام
که از این گونه تلخ می گریم...
که اینک
زایش من
از پس ِ دردی چهل ساله
در نگرانی ی این نیم روز تفته.... در دامان تو که اطمینان است و پذیرش است
که نوازش و بخشش است-

در نگرانی ی این لحظه ی یاس٬ که سایه ها دراز می شوند
و شب با قدم های کوتاه
دره را می انبارد...

ای کاش که دست تو پذیرش نبود٬ نوازش نبود وبخشش نبود....
که اینهمه
پیروزی ِ حسرت است....
باز آمدن همه بینایی هاست...
به هنگامی که آفتاب.... سفر را جاودانه بار بسته است....
و دیری نخواهد گذشت که چشم انداز
خاطره ای خواهد شد و حسرتی و دریغی...
که در این قفس جانوری هست
از نوازش دستانت برانگیخته
که از حرکت آرام این سیاه جامه مسافر
به خشمی حیوانی می خروشد....

No comments:

Post a Comment