Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Tuesday, 22 September 2009

Ahmad Shamlu : HYMNE PERDU

La nuit,
Jusqu'à ce que passe
La dernière étoile sur moi
Je reste assis
dans mon trou froid,
Sans aucune crainte, sans rancune,
En cette tour
De rage, d’effroi,
Sans que,
Depuis le soir à l'aube,
Le sommeil gagne mes yeux.

La nuit, à l’affût d’un hymne
Inexistant,
Anonyme,
J’observe tel un hibou
Les astres aveugles,

Pour trouver mon chant, j'explore
L’escalade crénelée
Des nuages vers le soir
Et la lueur solitaire
De lointaines constellations

Dans le sang, dans les étoiles,
Dans le vent, la nuit,
Le jour
Je cours après mon chant perdu

Sur chaque motte, chaque ornière
De ce chemin tortueux
Je trace son
Itinéraire

Aussi loin que l’horizon,
Ce ne sont que plaine
Et vent
Et la plaine m’a chassé,
Moi, qui fais tourner le vent

Aussi loin que l’horizon
Tout est cimes,
Tout est neiges,
Et les montagnes m'ont lassé,
Moi, qui déchiffre la neige

Alors dans le désespoir
De ce gouffre,
Chaque nuit,
J’enterre des caisses de néant
Et, boudant,
D'une griffe blessée,
Retourne une onde qui, de loin,
Me parvient, déjà brisée

Sous la fenêtre à barreaux
Je veille jusqu’au matin
Sondant le ciel
Par des chemins
Irretraçables
Et une bouche
Privée de chant

Oh toi, poème inexistant,
Où pourrai-je te trouver ?


Poème de Ahmad SHAMLU - (1925-2000)
tiré du recueil L'AIR FRAIS
et traduit du persan par Sylvie M. Miller

شعر گمشده
تا اخرین ستاره ی شب بگذرد مرا
بی خوف و بی خیال یر این یرج خوف و خشم
بیدار می نشینم در سرد چال خویش
شب تا سپیده خواب نمی خنبدم به چشم

شب در کمین شعری گمنام و نا سرود
چون جفد می نشینم در زیج رنج کور
می جویمش به کنگره ی ابر شب نورد
می جویمش در سوسوی تک اختران دور

در خون و در ستاره و در بلد روز و شب
دنبال شعر گمشده ی خود دویدم
بر هر کلوخپاره ی این راه پیچ پیچ
نقشی ز شعر گمشده ی خود کشیده ام

تا دور دست منظره دشت است و باد و باد
من بادگرد دشتم و از دشت رانده ام
تا دور دست منظره کوه است و برف و برف
من برفکاو کوهم از کوه مانده ام

اکنون در این مغاک غم اندود شب و شب
تابوت ها ی خالی در خاک میکنم
موجی شکسته می رسد از دور و من عبوس
با پنجه های درد بر او دست می زنم

تا صبح زبر پجره ی کور اهنین
بیدار می نشینم و می کاوم اسمان
در راه های گمشده لب های بی سرود
ای شعر نا سروده کجا گیرمت نشان؟

No comments:

Post a Comment