Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Sunday, 22 November 2009

Rumi - FURTIVE, TU VAS COMME UNE VIE, A L'INTERIEUR DE MA VIE

Furtive,
tu vas, comme une vie,
à l'intérieur de ma vie.

Cyprès, tu es ma pavane,
Oh, toi, splendeur de mon jardin!

Ne passe pas sans m'emmener
- sans ton habit -
Vie de la vie!
Reste à portée de mes yeux,
Oh, ma flamme lumineuse!

J’embrasserai sept nuées, dépasserai sept océans
pour que tu erres, éperdue,
dans ma vie désorientée

Depuis ta survenue en moi, je n'ai de cesse de prier,
de cesse de rendre grâce,
Toi!
dont la vue est ma croyance et le visage, ma religion

Par toi, sans jambes ni volonté,
sans nourriture et sans sommeil,
je vais ivre et souriant,
Oh Joseph
de mon Canaân!

Par ta bonté, je me suis
reconverti à la vie
et je me dérobe à moi
Oh toi qui vas, clandestine, dans le secret de mon être!

A cause de toi, mon regard s'est agrémenté de fleurs
Oh, ton oeil ivre de narcisses!
Oh, branches surchargées de toi!
Oh toi, mon jardin perpétuel!

Un coup,
tu fais lever mon sang,
un coup,
tu m’entraînes au jardin

Tu m’attires sous la lampe, pour que mes yeux s'écarquillent

Ma vie, atome dans l'espace,
semble privée de gravité

Pourquoi, lorsque tu n'es pas,
Pourquoi demander pourquoi?

Oh
Toi, d'où coulent mes quatre sens!


Molana Djalal Eddin Mohammad Molawi Balkhi Rumi(1207–1273)
traduit du Persan par Sylvie M. Miller



دزدیده چون جان میروی اندر میان جان من - مولوی

دزدیده چون جان میروی اندر میان جان من
سرو خرامان منی ای رونق بستان من
چون میروی بی من مرو ای جان جان بی تن مرو
و از چشم من بیرون مشو ای شعله تابان من
هفت آسمان را بر درم و از هفت دریا بگذرم
چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من
تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم
ای دیدن تو دین من و ای روی تو ایمان من
بی پا سر کردی مرا بی خواب و خور کردی مرا
سرمست و خندان اندرآ ای یوسف کنعان من
از لطف تو چون جان شدم و از خویشتن پنهان شدم
ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من
گل جامه در از دست تو ای چشم نرگس مست تو
ای شاخه ها آبست تو ای باغ بی پایان من
یک لحظه داغم میکشی یکدم به باغم میکشی
پیش چراغم میکشی تا وا شود چشمان من

جانم چو ذره در هوا چون شد زه ثقلی جدا
بی تو چرا باشد چرا ای اصل چار ارکان من

مولانا، کلیات شمس تبریزی، غزل ۱۷۸۶


écouter le poème récité par Ahmad Shamlu

No comments:

Post a Comment