Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Thursday, 14 February 2013

Sohrab Sepehri - ROSERAIE


Quels vastes prés, quelles montagnes,
Quelle odeur d'herbe!
Dans ce paradis, j'étais en quête d'un rêve,
D'un sourire, d'une lumière, d'un destin
Intacte, derrière les peupliers, une insouciance m'appelait
Je m'arrêtais à des roseaux
Le vent soufflait,
J'écoutai: Quelqu'un me parle ?
Un lézard fit un mouvement
Je repris la route, un champs
De luzerne tout au bout,
Puis un carré de concombres,
Des terres incultes aux tons fleuris
Puis la poussière et l’oubli
Près d'un point d'eau,
Je retirais mes sandales et m'asseyais
Les pieds dans l'eau
« Comme je suis neuf aujourd’hui
Comme mon corps est à l’écoute
Si seulement aucun chagrin n'était caché
Par les montagnes. 
Qui bouge là derrière les arbres ?
Rien, une vache
Et son manège sur les sillons
On est au plus haut de l’été
Et l’ombre, une ombre sans défaut,
Reconnait bien ce genre d'été.
Une clairière dans la lumière,
O, innocents ! C’est bien l'endroit pour s'amuser !
La vie n’est pas un néant
Elle est pomme, bonté, confiance

Oui, nous nous devons de vivre
Tant que les coquelicots sont là
Quelque chose dans mon cœur fait comme un bosquet de lumière,
Comme un rêve avant l’aurore

Mon calme est tel que je voudrais courir jusqu'au bout des champs
Grimper au sommet des montagnes

Il y a dans le lointain un chahut qui m'interpelle


Sohrâb Sepehri
Adapté  du persan par Sylvie M. Miller




در گلستانه چه بوي علفي مي آمد
من در اين آبادي‌، پي چيزي مي گشتم‌: 
پي خوابي شايد، 
پي نوري‌، ريگي‌، لبخندي‌. 

پشت تبريزي ها 
غفلت پاكي بود، كه صدايم مي زد. 

پاي ني زاري ماندم‌، باد مي آمد، گوش دادم‌: 
چه كسي با من‌، حرف مي زند؟ 
سوسماري لغزيد. 
راه افتادم‌. 
يونجه زاري سر راه‌. 
بعد جاليز خيار، بوته هاي گل رنگ 
و فراموشي خاك‌. 

لب آبي 


گيوه ها را كندم‌، و نشستم‌، پاها در آب‌
«من چه سبزم امروز 
و چه اندازه تنم هوشيار است‌! 
نكند اندوهي‌، سر رسد از پس كوه‌. 
چه كسي پشت درختان است؟ 
هيچ‌، مي چرخد گاوي در كرد. 
ظهر تابستان است‌. 
سايه ها مي دانند، كه چه تابستاني است‌. 
سايه هايي بي لك‌، 
گوشه يي روشن و پاك‌، 
كودكان احساس‌! جاي بازي اين جاست‌. 
زندگي خالي نيست‌
مهرباني هست‌، سيب هست‌، ايمان هست‌. 
آري 
تا شقايق هست‌، زندگي بايد كرد. 

در دل من چيزي است‌، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم 
صبح 


و چنان بي تابم‌، كه دلم مي خواهد 
بدوم تا ته دشت‌، بروم تا سر كوه‌. 
دورها آوايي است‌، كه مرا مي خواند



سهراب سپهری


No comments:

Post a Comment