Breaking down cultural barriers
Transposer une culture dans une autre par delà les barrières culturelles

Sunday, 24 March 2013

Shams Langueroudi - ODE AMOUREUSE

Vois
Comme les oiseaux
D’hiver viennent chercher
La chaleur de mon cœur !
Comme la demi-lune
Recherche sa moitié dans mon âme fiévreuse !
Comme mon amour est grand
Pour qu’un soleil gelé monte ainsi dans mes veines
Et cherche son refuge
Dans le feu de mon sang

Je t’aime,

Au bord de tes ruisseaux, les océans s’inclinent,
Humant la trace de tes pas,
Les orages s’écartent devant ton souffle pur,
Les ténèbres s’amassent autour de ta maison
Afin de se saisir du schéma de tes yeux

La main qui te créa et cet œil qui te vit t’échapper sans le dire
Furent bannis de l’Eden, mais c’est dans ton rire clair
Que l’Eden se trouvait

O, nourriture de vie ! o framboise des mots dans une ode à l’amour,
Aile d’astres perdus
Laisse-moi ramer vers toi tandis que le soleil
Se noie sur l’horizon
Laisse qu’avec le charbon des étoiles j’écrive,
Sur deux fragments de ciel :
" Je fus le sang pourri qu’un léopard blessé retenait dans sa gorge,
  Ton piège m’a sauvé"

Ta bouche est le nid de la joie
Ta gorge, l’antre d’un oiseau
Tout arc-en-ciel
Enfui d’entre les mains du diable
Tes yeux sont deux versets perdus puis retrouvés
Sur le cours de ma route
Les boutons de ta robe : des plumetis d’étoiles qui
Penchées, pour te voir, sur la rampe des cieux
Tombèrent dans mes mains

O,  poisson de Jonas !
Etincelle sans fin !
Tu me fus présentée par un horloger qui, aveugle, n’avait pas
Compris ce qu’est le temps
Et j’ai vu que tes ailes frémissaient dans le ciel
Dans l’attente de se poser
Sur mes épaules
Des ailes de l’argent des nacres qui me firent me noyer dans la mer 
Assoiffée d’infini
Ma gazelle aux tons sable qui réussit à prendre le monstre du désert !
Lumière enchanteresse !
Douceur d'une aube mouillée d'étoiles !
Je fus ton dieu et te créai
Pour me prosterner avec toi


Shams Langueroudi

Adapté du persan par Sylvie M. Miller


نگاه کن، پرندگان زمستانی، چگونه در دل من خود را گرم می کنند
و ماه نيمه، در طراوت روحم، نيم ديگر خود را می جويد
ببين چگونه تو را دوست دارم
که آفتاب يخ زده در رگ هايم می خزد
و در حرارت خونم پناهی می جويد.
دوستت دارم
اقيانوس ها
کنار جوی خانه تو زانو می زنند
و رد قدم های تو را می بويند
توفان ها
به کناری می ايستند
تا نسيم بلورينت بگذرد
تاريکی ها کنار خانه تو جمع می شوند
تا طرح مردمکان تو را بگيرند.
دستی که تو را خلق کرده بود
تبعيد شده از بهشت
چشمی که گريزت را ديد و سخنی نگفت
تبعيد شده از بهشت
تو راز بهشت را
با خنده های درخشانت فاش کرده ای.
ای طعمه زندگی!
بال ستاره های گمشده!
تمشک غزل!
طراوت شادمانی!
بگذار
بال در بال آفتاب غرق شده در افق
به سوی تو پارو کشم
بگذار
با ستاره های زغال شده بر دو پاره آسمان بنويسم
خون تباه شده در گلوی پلنگی زخمی بودم من
که دام تو درمانم کرد
دهانت
آشيانه شادمانی است
گلويت
خفيه گاه پرنده رنگين کمانی که از کف شيطان گريخت
چشمت
دو سوره از ياد رفته بود
که بر سر راهم يافتم.
دکمه های پيرهنت
خرده ريز ستاره هايی است
که به ديدار تو از نرده آسمان خم شدند
و در کف من افتادند
ای ماهی يونس!
جرقه بی انتها!
تو را
ساعت سازی کور بامن آشنا کرد
که راز زمان را نمی ديد
و بال های تو را ديدم من
که در آسمان می جنبيد
و انتظار شانه های مرا می کشيد. -
بال نقره ای از صدف
که در اقيانوس تشنه جاودانگی غرقم کرد.
غزال کرم پوشم که نهنگ بيابانی را صيد کرده ای!
تلالو جادو!
حلاوت صبح ستاره شسته!
خدايت بودم
و تو را آفريدم
تا سجده کنم در کنارت. 


No comments:

Post a Comment