And there's a pain
And we have given life to clocks
Whose tics and tocs have broken us
Was this then what life’s about?
A finger showing the distance?
A yearly snow that never sits?
And
Sneaking in, night after night,
With a blunt knife in its hand,
This life
That comes through hidden doors?
There is a drum beating inside me
Ah these black pomegranates
That were not to be consumed
How their dance resembled me
In the deepest of winter
A fruit tree howls inside of me
Tired of its prosperity
I am a fish tired of water
I give voice to veils of brides whose heart
Is a broken heart
To the important question
That is imprisoned in my mouth
Were our days ever so brief?
And our life so shrunken, that
After many years of fun jumping across
From side to side
We’ve ended up inside the pit?
Garous Abdolmalekian
Translated from Farsi by Sylvie Mochiri Miller
در من صدای تبر می آید . . .
و درد
. . .
و تن دادیم
به تیک تاک عقربه هایی
که تکه تکه مان کردند
پس زندگی همین قدر بود؟
انگشت اشاره ای به دوردست؟
برفی که سال ها
بیاید و ننشیند؟
و عمر
که هر شب از دری مخفی می آید
با چاقویی کند
. . .
در من صدای تبر می آید . . .
آه ، انارهای سیاه نخوردنی بر شاخه های کاج
وقتی که چارفصل به دورم می رقصیدند،
رفتارتان چقدر شبیه ام بود . . .
در من فریادهای درختی ست
خسته ازمیوه های تکراری . . .
من ماهی خسته از آبم . . .
تن می دهم به تو
تور عروسی غمگین
تن می دهم
به علامت سوال بزرگی
که در دهانم گیر کرده است . . .
پس روزهایمان همین قدر بود؟
و زندگی آنقدر کوچک شد
تا در چاله ای که بارها از آن پریده بودیم،
افتادیم . .
گروس عبدالملکیان
