Hamid Mossadegh - PLUS DE PRINTEMPS

Dommage

qu’il n’y ait plus 
de printemps, de bien aimée

mais loin l'un de l’autre,  
toi et moi,

nous moisissons et ma tristesse

n’est pas due 
à mon angoisse de moisir

ma tristesse 
est de vivre loin de toi

ce moment 

d’appréhension

Hamid Mossadegh

Adapté du persan par Sylvie M. Miller

نه بهاري
و نه ياري ديگر
حيف
اما من و تو
دور از هم مي پوسيم
غمم از وحشت پوسيدن نيست
غمم از زيستن بي تو در اين لحظه پر دلهره است

 

Hamid Mossadegh - J'AIMERAIS ETRE CE MIROIR

J’aimerais être ce miroir où t’admirer chaque matin

Pour attirer ton corps à moi

Ton corps entier

Avec ses courbes, ses cambrures

Alors,  je cueillerais la fleur des cent baisers vertueux

dans le jardin de ton corps

Hamid Mossadegh 
1938 - 1998

traduit du persan par Sylvie M. Miller

کاش آن آینه ای بودم من
که به هر صبح تو را می دیدم
می کشیدم همه اندام تو را در آغوش
سرو اندام تو با آنهمه پیچ
آنهمه تاب
آنگه از باغ تنت می چیدم
گل صد بوسه ناب

حمید مصدق

Hamid Mossadegh - L'AMITIE

Moi, je pensais que l’amitié

Avait, comme pour les roseaux,

Quatre saisons bien ordonnées

Comment pouvais-je deviner

Que la majesté du vent

Est hivernale ?

Comment pouvais-je deviner

Que les pousses sèchent du manque d’eau ?

Qu’elles gèlent du froid de l’hiver ?

J’ignorais que tous les cœurs

N’en sont pas

Que ceux de fer, ceux de pierre

Ne savent rien des sentiments

Hamid Mossadegh 
1938 - 1998
traduit du persan par Sylvie M. Miller

من گمان مى كردم
دوستى همچون سروى سرسبز
چارفصلش همه آراستگى ست
من چه مى دانستم
هيبت باد زمستانى هست
من چه مى دانستم
سبزه مى پژمرد از بى آبى
سبزه يخ مى زند از سردى دى
من چه مى دانستم
دل هر كس دل نيست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بى خبر از عاطفه اند

حمید مصدق