Ahmad Shamlu : DE LA PART DE TES ONCLES

Ça n’est pas pour le soleil
ça n’est pas pour l’épopée
mais
l’ombre courte de son aube,
un chant
plus menu que tes mains

ça n’est pas pour les forêts
ni pour la mer
mais pour une feuille,
goutte plus pure que tes yeux

ça n’est pas non plus pour les murs
– une clôture de branchages -
pas non plus pour l’humanité,
peut-être le tout dernier-né de l’ennemi qu'a l’humanité

ça n’est pas non plus pour le monde – mais pour la maison où tu vis
pour ton infime confiance
qui forge l'homme d'un univers

c'est pour l’espoir que j’ai d’avoir
un instant auprès de toi,
pour tes mains fines dans les miennes
- démesurées

c’est pour mes lèvres charnues sur l’innocence de tes joues
pour l’hirondelle dans le vent lorsque tu t'écries de joie
pour la rosée sur la feuille lorsque tu t’es assoupi
pour un sourire qui te viendra quand tu me verras près de toi

pour un hymne, pour une histoire
au cœur des nuits les plus froides
au cœur des nuits les plus noires

c' est pour les poupées que tu as
ça n'est pas pour les adultes,
c'est pour la rue qui me mène à toi
pas pour les voies qui s'éloignent,

pour les gouttières quand tu pleures,
les ruches, les petites abeilles
le lustre blanc du nuage dans le ciel tranquille et vaste

c’est pour toi, pour tout ce qui
est petit
et qui est pur

qu’ils sont tombés dans la poussière

Si je te parle de tes oncles
je le fais

pour un ami


Ahmad Shamlou (1925-2000)
traduit du persan par Sylvie Mochiri Miller

écouter ici

براي ِ سياووش کوچک

نه به خاطر ِ آفتاب نه به خاطر ِ حماسه

به خاطر ِ سايه‌ي ِ بام ِ کوچک‌اش

به خاطر ِ ترانه‌ئي

کوچک‌تر از دست‌هاي ِ تو

نه به خاطر ِ جنگل‌ها نه به خاطر ِ دريا

به خاطر ِ يک برگ

به خاطر ِ يک قطره

روشن‌تر از چشم‌هاي ِ تو

نه به خاطر ِ ديوارها ــ به خاطر ِ يک چپر

نه به خاطر ِ همه انسان‌ها ــ به خاطر ِ نوزاد ِ دشمن‌اش شايد

نه به خاطر ِ دنيا ــ به خاطر ِ خانه‌ي ِ تو

به خاطر ِ يقين ِ کوچک‌ات

که انسان دنيائي‌ست

به خاطر ِ آرزوي ِ يک لحظه‌ي ِ من که پيش ِ تو باشم

به خاطر ِ دست‌هاي ِ کوچک‌ات در دست‌هاي ِ بزرگ ِ من

و لب‌هاي ِ بزرگ ِ من

بر گونه‌هاي ِ بي‌گناه ِ تو

به خاطر ِ پرستوئي در باد، هنگامي که تو هلهله مي‌کني

به خاطر ِ شب‌نمي بر برگ، هنگامي که تو خفته‌اي

به خاطر ِ يک لب‌خند

هنگامي که مرا در کنار ِ خود ببيني

به خاطر ِ يک سرود

به خاطر ِ يک قصه در سردترين ِ شب‌ها تاريک‌ترين ِ شب‌ها

به خاطر ِ عروسک‌هاي ِ تو، نه به خاطر ِ انسان‌هاي ِ بزرگ

به خاطر ِ سنگ‌فرشي که مرا به تو مي‌رساند، نه به خاطر ِ شاه‌راه‌هاي

دوردست

به خاطر ِ ناودان، هنگامي که مي‌بارد

به خاطر ِ کندوها و زنبورهاي ِ کوچک

به خاطر ِ جار ِ سپيد ِ ابر در آسمان ِ بزرگ ِ آرام

به خاطر ِ تو

به خاطر ِ هر چيز ِ کوچک هر چيز ِ پاک برخاک‌افتادند

به ياد آر

عموهاي‌ات را مي‌گويم

از مرتضا سخن مي‌گويم.