Sohrab Sepehri - Roseraie
Quels vastes prés, quelles montagnes,
Quelle odeur d’herbe!
Dans ce paradis, j'étais en quête d’un rêve,
D’un sourire, d’une lumière, d’un destin
Intacte, derrière les peupliers, une insouciance m’appelait.
Je m'arrêtais à des roseaux,
Le vent soufflait,
J'écoutai: Quelqu’un me parle?
Un lézard fit un mouvement,
Je repris la route, un champs
De luzerne, tout au bout,
Puis, un carré de concombres,
Des terres incultes aux tons fleuris,
Puis la poussière et l’oubli.
Près d’un point d’eau,
Je retirais mes sandales et m’asseyais,
Les pieds dans l’eau.
Comme je suis neuf, aujourd’hui,
Comme mon corps est à l'écoute,
Si seulement aucun chagrin n'était caché par les montagnes.
Qui bouge là, derrière les arbres?
Rien, une vache
Et son manège sur les sillons.”
On est au plus haut de l'été
Et l’ombre, une ombre sans défaut,
Reconnaît bien ce genre d'été.
Une clairière dans la lumière,
O, innocents, c’est bien l’endroit pour s’amuser!
La vie n’est pas un néant,
Elle est pomme, bonté, confiance.
Oui, nous devons vivre tant que les coquelicots sont là.
Quelque chose dans mon cœur fait comme un bosquet de lumière
Comme un rêve avant l’aurore.
Mon calme est tel que je voudrais courir jusqu’au bout des champs,
Grimper au sommet des montagnes.
Il y a, dans le lointain, un chahut qui m’interpelle
Sohrab Sepehri
در گلستانه چه بوي علفي مي آمد
من در اين آبادي، پي چيزي مي گشتم:
پي خوابي شايد،
پي نوري، ريگي، لبخندي.
پشت تبريزي ها
غفلت پاكي بود، كه صدايم مي زد.
پاي ني زاري ماندم، باد مي آمد، گوش دادم:
چه كسي با من، حرف مي زند؟
سوسماري لغزيد.
راه افتادم.
يونجه زاري سر راه.
بعد جاليز خيار، بوته هاي گل رنگ
و فراموشي خاك.
لب آبي
گيوه ها را كندم، و نشستم، پاها در آب
«من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هوشيار است!
نكند اندوهي، سر رسد از پس كوه.
چه كسي پشت درختان است؟
هيچ، مي چرخد گاوي در كرد.
ظهر تابستان است.
سايه ها مي دانند، كه چه تابستاني است.
سايه هايي بي لك،
گوشه يي روشن و پاك،
كودكان احساس! جاي بازي اين جاست.
زندگي خالي نيست
مهرباني هست، سيب هست، ايمان هست.
آري
تا شقايق هست، زندگي بايد كرد.
در دل من چيزي است، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم
صبح
و چنان بي تابم، كه دلم مي خواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه.
دورها آوايي است، كه مرا مي خواند
No comments:
Post a Comment