la lune luit sur le hameau
les villageois sont assoupis
les villageois sont assoupis
un parfum d''isolement
est dans ce javelot de lune
c'est allumé dans le jardin
du voisin
mais pas chez moi
la lune passe sur le plat
de concombres, sur le bec
du versoir de la cruche à eau
les grenouilles chantent
et parfois
la poule haq* chante aussi
la montagne est près de moi ,
la poule haq* chante aussi
la montagne est près de moi ,
juste derrière les érables et derrière les oliviers
on voit également le désert
sans y distinguer les pierres
sans y distinguer les cailles
les ombres vues de loin ressemblent
à la solitude de l’eau
elles ressemblent au chant de Dieu
il devrait être minuit
la Grande Ours est celle là :
deux empans au-dessus du toit
le ciel n’est pas bleu, il l'était
tout au cours de la journée
me souvenir que demain
je dois aller au jardin de Hassan pour acheter
je dois aller au jardin de Hassan pour acheter
des prunes et des abricots
me souvenir que demain
c'est le dernier jour du mois
c'est le dernier jour du mois
me souvenir de dessiner
les chèvres avant l'abattoir,
me souvenir de vite sortir
tout papillon tombé dans l'eau
de ne rien faire pour enrayer les usages de la terre
me souvenir de laver,
à l'aide d'une branche de peuplier,
ma serviette dans le ruisseau
me souvenir que je suis seul
La lune est sur la solitude
Sohrab Sepehri
adapté du persan par Sylvie M. Miller
* la poule haq: nom donné à un oiseau qui - dit-on - se suspend aux branches, la tête en bas, et crie HAQ HAQ toute la nuit, jusqu'à ce que le sang lui coule du gosier.
غربت
ماه بالای سر آبادی است
اهل آبادی در خواب
روی این مهتابی خشت غربت را می بویم
باغ همسایه چراغش روشن
من چراغم خاموش
ماه تابیده به بشقاب خیار به لب کوزه آب
غوک ها می خوانند
مرغ حق هم گاهی
کوه نزدیک من است : پشت افراها سنجد ها
وبیابان پیداست
سنگ ها پیدا نیست گلچه ها پیدا نیست
سایه های از دور مثل تنهایی آب مثل آواز خدا پیداست
نیمه شب باید باشد
دب کبر آن است : دو وجب بالاتر از بام
آسمان آبی نیست روز آبی بود
یاد من باشد فردا بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم
یاد من باشد فردا لب سلخ طرحی از بزها بردارم
طرحی از جارو ها و سایه هاشان در آب
یاد من باشد هر چه پروانه که می افتد در آب زود از آب درآرم
یاد من باشد کاری نکنم که به قانون زمین بر بخورد
یاد من باشد فردا لب جوی حوله ام را هم با چوبه بشویم
یادمن باشد تنها هستم
ماه بالای سر تنهایی است
سهراب سپهری
ماه بالای سر آبادی است
اهل آبادی در خواب
روی این مهتابی خشت غربت را می بویم
باغ همسایه چراغش روشن
من چراغم خاموش
ماه تابیده به بشقاب خیار به لب کوزه آب
غوک ها می خوانند
مرغ حق هم گاهی
کوه نزدیک من است : پشت افراها سنجد ها
وبیابان پیداست
سنگ ها پیدا نیست گلچه ها پیدا نیست
سایه های از دور مثل تنهایی آب مثل آواز خدا پیداست
نیمه شب باید باشد
دب کبر آن است : دو وجب بالاتر از بام
آسمان آبی نیست روز آبی بود
یاد من باشد فردا بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم
یاد من باشد فردا لب سلخ طرحی از بزها بردارم
طرحی از جارو ها و سایه هاشان در آب
یاد من باشد هر چه پروانه که می افتد در آب زود از آب درآرم
یاد من باشد کاری نکنم که به قانون زمین بر بخورد
یاد من باشد فردا لب جوی حوله ام را هم با چوبه بشویم
یادمن باشد تنها هستم
ماه بالای سر تنهایی است
سهراب سپهری
No comments:
Post a Comment