Sohrab Sepehri - LA MAISON SANS TAPIS

Sur le métier, ma mère et moi

Tissons des tapis
Jour et nuit 

ِ

Dans cette unique pièce vide, 
Il nous faut planter des fleurs 

Sur toute l'aire d’un tapis

Mais notre chambre n'a pour tapis 
Qu'un kilim* usé

Dieu sait
C'est pour la maison de qui

Que nous peinons de jour

De nuit

Il me faut tisser sans répit, avec des fils en couleur,

Les branches 
Et les bouquets

Nos tapis sont toujours couverts 
De jolies fleurs 
Chamarées

Mais un jour, je produirai

Un dessin si beau 

Peut-être
Encore plus beau que les autres

Ce jour là, je tisserai 
Un tapis de mes deux mains

Pour une maison 
Qui n'en a pas.

Sohrab Sepehri

Adapté du persan par Sylvie M. Miller

*kilim : tapis tissé à plat. Turquie, Kurdistan et régions avoisinantes.

خانه ی بی قالی

من و مادر کنار دار قالی
همیشه روز و شب مشغول کاریم
در این تنها اتاق خالی باید
میان باغ قالی گل بکاریم

ولی فرش اتاق ما
به جز یک گلیم کهنه
چیز دیگری نیست
تمام زحمت روز و شب ما
خدا داند برای خانه ی کیست

همیشه با نخ خوش رنگ باید
ببافم شاخه ها را بوته ها را
تمام نقش قالی های ما هست
پر از گلهای رنگارنگ و زیبا

ولی یک روز نقشی می کشم من
که شاید بهتر از هر نقش باشد
ببافم با دو دستتم فرشی آن روز
که نقشش خانه ای بی فرش باشد

سهراب سپهری