Mohammad Ali Bahmani - NI MONTRE NI CALENDRIER

Ni montre ni calendrier

N’indique là où je m’arrête

Je suis un sablier qui compte

Sur un moment qui ne vient pas

Comme un vieil habit sans forme

Qui colle à la peau sans tomber  

Enfant, je croyais que l’eau

Avait une manière à elle

De s’accrocher

Aussi je me mouillais les mains

Pour prendre celle de mes amis

Comme le fait ma chemise

En ce moment

Avec le vent

Mais à présent qu’elle a séché

Sur sa corde je voudrais

Que le vent la laisse aller

Mohammad Ali Bahmani

Adapté du persan par Sylvie M. Miller

نه ساعت

آغازم میکند

نه تقویم پایانم میدهد

لحظه شمار اتفاقی هستم که نمی افتد

مثل پیراهن خیسم

که تاب می خورد و نمی افتد

کوچک که بودم

فکر میکردم -آب- چسبندگی دارد

و همیشه با دست خیس

به دوستانم دست می دادم

مثل حالا که فکر می کنم

دو دست خیس پیراهنم

باد را خشمگین کرده است

نه ساعت

نه تقویم

کاشا آفتاب

پیراهن سبک شده ام را

از بند رها کند...

محمدعلی بهمنی