Houshang Ebtahadj - KEYVAN S'EST CHANGE EN ETOILE

Nous étions de la même trempe

Que les soleils les plus hauts,

Brûlant dans un brasero,
Une vie durant,
Sans un cri,
Au milieu de la cendre grise

Lui est parti comme un astre

Moi, je restai dans la cendre et sa grise destinée

Keyvan s’est changé en étoile

Pour mettre une lueur d'espoir

Sur la tristesse de notre nuit

Keyvan s’est changé en étoile

Pour que ceux qui veillent voient

D’où viendra l’aube

Keyvan s’est changé en étoile

Pour que nous sachions qu’un feu

N’est feu que s’il commence en nous

Et ravage cette nuit grise

Pendant ce long solstice d’hiver,

J'ai mis ma main désabusée

Dans la lumière de ses mains

Pendant ce long solstice d’hiver,

J'ai rallumé ma foi brûlante

Au rayonnement de son éclat

Keyvan était lui-même un astre,

Tirant sa vie de la lumière,

Et s’éteignant dans la clarté.

Il reste au cœur de nos pupilles

Pour qu’un jour nous puissions confier

Cette mission à l’aurore.

Hooshang Ebtehaj

Adapté du persan par Sylvie M. Miller

Recueil : La memoire du sang du cypres

ما از نژاد آتش بویدم
همزاد آفتاب بلند اما
 با سرنوشت تیره خاکستر
عمری میان کوره بیداد
سوختیم
او چون شراره رفت
من با شکیب خاکستر ماندم
کیوان ستاره شد
تا برفراز این شب غمناک
امید روشنی را
با ما نگاه دارد
 کیوان ستاره شد
تا شب گرفتگان
 راه سپید را بشناسند
 کیوان ستاره شد
 که بگوید
آتش
 آنگاه آتش است
 کز اندرون خویش بسوزد
 وین شام تیره را بفروزد
من در تمام این شب یلدا
دست امید خسته خود را
 دردستهای روشن او می گذاشتم
 من در تمام این شب یلدا
 ایمان آفتابی خود را
 از پرتو ستاره او گرم داشتم
 کیوان ستاره بود
 با نور زندگانی می کرد
با نور درگذشت
او در میان مردمک چشم ما نشست
 تا این ودیعه را
روزی به صبحدم بسپاریم

 هوشنگ ابتهاج

1.